Technologia druku 3D ma swój początek w 1986 roku, kiedy to Charles Hull, amerykański naukowiec, opracował pierwszą komercyjną, dużą drukarkę 3D FDM. Od tego czasu drukarki 3D są wykorzystywane w różnych gałęziach przemysłu

W ostatnich latach, wraz z rozwojem technologii, formy produkcji stały się bardziej powszechne. Najbardziej reprezentatywne są tradycyjna obrabiarka i nowa technologia wielkoformatowego druku 3D. Jak dotąd obie technologie znalazły swoją niszę, więc na czym polegała różnica między nimi?

Większość klientów druku 3D otrzymuje wydruki testowe, które symulują warunki użytkowania produktu. Na przykład, ten produkt posiada urządzenie transmisyjne i należy je wydrukować, aby sprawdzić, czy zaprojektowane urządzenie transmisyjne jest wykonalne. Różne wymagania funkcjonalne wymagają użycia różnych materiałów do druku 3D. Przedstawmy charakterystykę żywicy światłoczułej o wysokiej wytrzymałości do druku 3D oraz rodzaje testów funkcjonalnych, do których się nadaje.

Nowość w serii 2021: wielkoformatowa drukarka 3D Dowell FDM z obudową.

Proces produkcyjny w technologii druku 3D SLA 　　 Proces produkcyjny w ramach procesu SLA dzieli się na trzy etapy: pierwszy to zaprojektowanie modelu, drugi to wydrukowanie, a trzeci to przetwarzanie po wydrukowaniu.

W ciągu ostatniej dekady druk 3D w metalu z powodzeniem zawładnął wyobraźnią opinii publicznej, inżynierów i ekologów. Jest on okrzyknięty rewolucją w przemyśle wytwórczym i szansą na znaczną poprawę stanu środowiska.

Istnieje wiele typowych błędów w projektowaniu dużych modeli do druku 3D. Sprawdź poniżej:

Druk 3D doskonale łączy technologię i materiały. Niektóre niestandardowe i złożone struktury w produktach personalizowanych, zgodnie z tradycyjnymi metodami produkcji, wymagają odlewania wielu części, a następnie ich łączenia, co jest czasochłonne i kosztowne. Druk 3D można wykonać w jednym kroku, skracając cykl produkcyjny i obniżając koszty realizacji spersonalizowanych projektów.

Drukowanie (druk 3D), znane również jako produkcja addytywna, to ogólna umiejętność, która wykorzystuje pliki modeli cyfrowych jako podstawę, wykorzystując sproszkowany metal lub materiał niemetaliczny oraz inne materiały spajalne do nadawania obiektom struktury poprzez drukowanie warstwa po warstwie. Drukarka 3D wycina model cyfrowy, a następnie pozwala głowicy drukującej na wielokrotne nakładanie danych na płytę drukarską zgodnie z zaprogramowaną ścieżką i łączenie kolejnych warstw danych, aż do ostatecznego uformowania modelu trójwymiarowego.

Zastosowanie druku 3D w druku samochodowym.