Wiadomości branżowe

Niektóre problemy, które łatwo przeoczyć w druku 3D

Technologia druku 3D ma swój początek w 1986 roku, kiedy to Charles Hull, amerykański naukowiec, opracował pierwszą komercyjną, dużą drukarkę 3D FDM. Od tego czasu drukarki 3D są wykorzystywane w różnych gałęziach przemysłu

W ostatnich latach, wraz z rozwojem technologii, formy produkcji stały się bardziej powszechne. Najbardziej reprezentatywne są tradycyjna obrabiarka i nowa technologia wielkoformatowego druku 3D. Jak dotąd obie technologie znalazły swoją niszę, więc na czym polegała różnica między nimi?

Większość klientów druku 3D otrzymuje wydruki testowe, które symulują warunki użytkowania produktu. Na przykład, ten produkt posiada urządzenie transmisyjne i należy je wydrukować, aby sprawdzić, czy zaprojektowane urządzenie transmisyjne jest wykonalne. Różne wymagania funkcjonalne wymagają użycia różnych materiałów do druku 3D. Przedstawmy charakterystykę żywicy światłoczułej o wysokiej wytrzymałości do druku 3D oraz rodzaje testów funkcjonalnych, do których się nadaje.

Drukowanie 3D nazywane jest również wytwarzaniem addytywnym. Jest to ogólna technologia wykorzystująca sproszkowane materiały klejące z metalu lub niemetalu do konstruowania obiektów na podstawie cyfrowych plików modeli poprzez drukowanie warstwa po warstwie. Drukarka 3D wycina cyfrowy model, a następnie pozwala głowicy drukującej wielokrotnie nakładać materiał na płytę drukarską zgodnie z ustaloną trajektorią i łączyć ciągłe warstwy materiału, aż do utworzenia ostatecznego modelu trójwymiarowego. Technologia osadzania z topienia (FDM, Fuse Deposition Modeling) i technologia utwardzania światłem (SLA, Stereolitografia) to obecnie dwie najpopularniejsze technologie druku 3D na rynku. Ponieważ obie technologie mają długą historię rozwoju, zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy, zazwyczaj korzystają z nich jako opcji wejścia w kontakt z drukarkami 3D, dzięki czemu są one również najbardziej dojrzałymi z obecnych technologii druku 3D. Niezależnie od tego, czy chodzi o prototypowanie, prezentację modeli, czy ogólną produkcję części, chociaż obie mogą drukować stosunkowo podobne części dla użytkowników, wybór najbardziej odpowiedniego procesu 3D i materiałów w rzeczywistym procesie produkcyjnym jest nadal konieczny. Zwróć uwagę na wiele szczegółów. Porównajmy zalety i wady tych dwóch procesów i zastanówmy się, w jakich okolicznościach należy je stosować. Zasada działania drukarki 3D w technologii FDM polega na wytłaczaniu stopionego tworzywa termoplastycznego na platformę druku 3D i układaniu go warstwa po warstwie, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D. Istnieje wiele rodzajów materiałów do drukarek 3D wykorzystujących technologię FDM, od bardziej powszechnych ABS, PLA po materiały kompozytowe domieszkowane różnymi ulepszonymi proszkami, co sprawia, że ​​pola zastosowań drukarek 3D FDM są bardzo szerokie. Jednocześnie, dzięki otwartemu kodowi źródłowemu technologii FDM, entuzjaści mogą również dostosować drukarkę 3D, dzięki czemu ustawienia drukowania i akcesoria sprzętowe można zmieniać zgodnie z różnymi potrzebami, aby spełnić potrzeby bardziej wyspecjalizowanych scenariuszy. Drukarka 3D w technologii SLA wykorzystuje laser UV lub projektor światła do ciągłego śledzenia każdej warstwy plastra obiektu i utwardzania warstwy żywicy światłoczułej w utwardzony plastik, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D.