Drukowanie 3D nazywane jest również wytwarzaniem addytywnym. Jest to ogólna technologia wykorzystująca sproszkowane materiały klejące z metalu lub niemetalu do konstruowania obiektów na podstawie cyfrowych plików modeli poprzez drukowanie warstwa po warstwie. Drukarka 3D wycina cyfrowy model, a następnie pozwala głowicy drukującej wielokrotnie nakładać materiał na płytę drukarską zgodnie z ustaloną trajektorią i łączyć ciągłe warstwy materiału, aż do utworzenia ostatecznego modelu trójwymiarowego. Technologia osadzania z topienia (FDM, Fuse Deposition Modeling) i technologia utwardzania światłem (SLA, Stereolitografia) to obecnie dwie najpopularniejsze technologie druku 3D na rynku. Ponieważ obie technologie mają długą historię rozwoju, zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy, zazwyczaj korzystają z nich jako opcji wejścia w kontakt z drukarkami 3D, dzięki czemu są one również najbardziej dojrzałymi z obecnych technologii druku 3D. Niezależnie od tego, czy chodzi o prototypowanie, prezentację modeli, czy ogólną produkcję części, chociaż obie mogą drukować stosunkowo podobne części dla użytkowników, wybór najbardziej odpowiedniego procesu 3D i materiałów w rzeczywistym procesie produkcyjnym jest nadal konieczny. Zwróć uwagę na wiele szczegółów. Porównajmy zalety i wady tych dwóch procesów i zastanówmy się, w jakich okolicznościach należy je stosować. Zasada działania drukarki 3D w technologii FDM polega na wytłaczaniu stopionego tworzywa termoplastycznego na platformę druku 3D i układaniu go warstwa po warstwie, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D. Istnieje wiele rodzajów materiałów do drukarek 3D wykorzystujących technologię FDM, od bardziej powszechnych ABS, PLA po materiały kompozytowe domieszkowane różnymi ulepszonymi proszkami, co sprawia, że ​​pola zastosowań drukarek 3D FDM są bardzo szerokie. Jednocześnie, dzięki otwartemu kodowi źródłowemu technologii FDM, entuzjaści mogą również dostosować drukarkę 3D, dzięki czemu ustawienia drukowania i akcesoria sprzętowe można zmieniać zgodnie z różnymi potrzebami, aby spełnić potrzeby bardziej wyspecjalizowanych scenariuszy. Drukarka 3D w technologii SLA wykorzystuje laser UV lub projektor światła do ciągłego śledzenia każdej warstwy plastra obiektu i utwardzania warstwy żywicy światłoczułej w utwardzony plastik, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D.

Ogromnym problemem w przypadku istniejących obudów drukarek 3D FDM jest to, że pełnią one tylko jedną funkcję, nie utrzymują stałej temperatury i obsługują więcej rodzajów materiałów drukarskich. Dokładność druku jest obniżona, wydajność jest niska, wskaźnik sukcesu jest niski, a straty surowców są znaczne. Obecnie dostępne są obudowy termostatyczne do drukarek 3D, ale większość z nich jest stosowana tylko w urządzeniach wysokiej klasy, które nie są powszechne w zwykłych drukarkach. Ponadto takie drukarki są drogie i nie nadają się do powszechnego stosowania w drukarkach 3D.

Drukowanie 3D, czyli wytwarzanie addytywne, to proces polegający na tworzeniu trójwymiarowych obiektów o praktycznie dowolnym kształcie z modelu cyfrowego. Drukowanie 3D odbywa się za pomocą procesu addytywnego, w którym kolejne warstwy materiału są nakładane w różnych kształtach. Drukowanie 3D różni się również od tradycyjnych technik obróbki skrawaniem, które w większości polegają na usuwaniu materiału metodami takimi jak cięcie lub wiercenie (procesy subtraktywne).