Wiadomości branżowe

W ostatnich latach, wraz z rozwojem technologii, formy produkcji stały się bardziej powszechne. Najbardziej reprezentatywne są tradycyjna obrabiarka i nowa technologia wielkoformatowego druku 3D. Jak dotąd obie technologie znalazły swoją niszę, więc na czym polegała różnica między nimi?

Większość klientów druku 3D otrzymuje wydruki testowe, które symulują warunki użytkowania produktu. Na przykład, ten produkt posiada urządzenie transmisyjne i należy je wydrukować, aby sprawdzić, czy zaprojektowane urządzenie transmisyjne jest wykonalne. Różne wymagania funkcjonalne wymagają użycia różnych materiałów do druku 3D. Przedstawmy charakterystykę żywicy światłoczułej o wysokiej wytrzymałości do druku 3D oraz rodzaje testów funkcjonalnych, do których się nadaje.

Drukowanie 3D nazywane jest również wytwarzaniem addytywnym. Jest to ogólna technologia wykorzystująca sproszkowane materiały klejące z metalu lub niemetalu do konstruowania obiektów na podstawie cyfrowych plików modeli poprzez drukowanie warstwa po warstwie. Drukarka 3D wycina cyfrowy model, a następnie pozwala głowicy drukującej wielokrotnie nakładać materiał na płytę drukarską zgodnie z ustaloną trajektorią i łączyć ciągłe warstwy materiału, aż do utworzenia ostatecznego modelu trójwymiarowego. Technologia osadzania z topienia (FDM, Fuse Deposition Modeling) i technologia utwardzania światłem (SLA, Stereolitografia) to obecnie dwie najpopularniejsze technologie druku 3D na rynku. Ponieważ obie technologie mają długą historię rozwoju, zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy, zazwyczaj korzystają z nich jako opcji wejścia w kontakt z drukarkami 3D, dzięki czemu są one również najbardziej dojrzałymi z obecnych technologii druku 3D. Niezależnie od tego, czy chodzi o prototypowanie, prezentację modeli, czy ogólną produkcję części, chociaż obie mogą drukować stosunkowo podobne części dla użytkowników, wybór najbardziej odpowiedniego procesu 3D i materiałów w rzeczywistym procesie produkcyjnym jest nadal konieczny. Zwróć uwagę na wiele szczegółów. Porównajmy zalety i wady tych dwóch procesów i zastanówmy się, w jakich okolicznościach należy je stosować. Zasada działania drukarki 3D w technologii FDM polega na wytłaczaniu stopionego tworzywa termoplastycznego na platformę druku 3D i układaniu go warstwa po warstwie, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D. Istnieje wiele rodzajów materiałów do drukarek 3D wykorzystujących technologię FDM, od bardziej powszechnych ABS, PLA po materiały kompozytowe domieszkowane różnymi ulepszonymi proszkami, co sprawia, że ​​pola zastosowań drukarek 3D FDM są bardzo szerokie. Jednocześnie, dzięki otwartemu kodowi źródłowemu technologii FDM, entuzjaści mogą również dostosować drukarkę 3D, dzięki czemu ustawienia drukowania i akcesoria sprzętowe można zmieniać zgodnie z różnymi potrzebami, aby spełnić potrzeby bardziej wyspecjalizowanych scenariuszy. Drukarka 3D w technologii SLA wykorzystuje laser UV lub projektor światła do ciągłego śledzenia każdej warstwy plastra obiektu i utwardzania warstwy żywicy światłoczułej w utwardzony plastik, aż do uformowania ostatecznego modelu 3D.

Niektóre modele nie drukują się dobrze, ponieważ ich struktura lub powierzchnia są zbyt skomplikowane. W takiej sytuacji należy zmodyfikować modelowanie, uwzględniając pewne cechy druku 3D. Poniżej znajduje się kilka wskazówek dotyczących modelowania, które, moim zdaniem, będą pomocne dla entuzjastów, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z drukiem 3D.

Znajomi, którzy znają się na drukarkach 3D, wiedzą, że filamenty używane w drukarkach 3D FDM to materiały liniowe. Średnia cena za rolkę wynosi około 40–50 dolarów. Co się stanie, jeśli filamenty używane w drukarkach 3D nie będą już materiałami liniowymi, ale będą mogły bezpośrednio wykorzystywać standardowe granulaty termoplastyczne?

Jako jedna z najnowocześniejszych technologii o ogromnych perspektywach rozwoju i szerokim obszarze zastosowań, druk wielkoformatowy FDM niemal „zawojował świat”. Do tej pory zastosowanie druku 3D w edukacji, medycynie, motoryzacji, lotnictwie i innych dziedzinach stale się rozwija, a jego wartość w komercyjnym procesie lądowania jest stale doceniana. Jakie są zatem istotne zalety technologii druku wielkoformatowego za pomocą drukarek 3D? Przyjrzyjmy się jej bliżej!

Obszary zastosowań drukarek 3D w przemyśle elektroniki użytkowej (w tym telefonów komórkowych, produktów elektronicznych, komputerów, sprzętu AGD, narzędzi itp.) koncentrują się na kluczowych ogniwach projektowania i rozwoju produktów, a ten obszar zastosowań oferuje znaczące korzyści. Branża elektroniki użytkowej charakteryzuje się krótkim cyklem życia nowych produktów i szybkimi aktualizacjami. Musi ona stale się rozwijać, projektować i inwestować w kapitał. Przewaga drukarek 3D w dużych zakładach przemysłowych polega na produkcji małych partii i krótkim czasie wytwarzania nowych produktów o wysokim poziomie złożoności. Wykorzystanie zalet druku 3D może spowolnić postęp prac nad nowymi produktami i obniżyć koszty produkcji, co ma ogromne praktyczne znaczenie dla przemysłu dóbr konsumpcyjnych.

Wydajność każdego rodzaju filamentu drukarskiego jest inna. Niektóre są delikatne, a inne mocne, niektóre miękkie, a inne twarde, niektóre gładkie, a inne szorstkie, niektóre gęste, a niektóre cienkie itd.